U zavičaju Mihajla Pupina
Kada su kaluđeri Pećke patrijaršije 1660. krenuli među pravoslavnu braću da sakupljaju priloge, stigli su i u današnji južni Banat, u seoce kraj Tamiša. Iako je Idvor imao svega nekoliko kuća, domaćini su bili toliko široke ruke, da su ih kaluđeri ubeležili u spisak priložnika, i posvetili im zahvalnicu.
Posle odlaska Turaka iz Banata 1717. i epidemije kuge, meštani su se preselili južno od prvog naselja, i zajedno sa doseljenicima polovinom 18. veka izgradili pogranično naselje prema austrougarskom modelu.
|
Muzej u školi
|
U središtu je podignuta crkva, oko nje poligon za graničare i zgrada uprave, a na obodima naselja porodične kuće. Ovakav tip sela je omogućavao brzu mobilizaciju ljudi, a obrazovan je i odred od 240 konjanika.
Graničari Srbi su imali pravo na obradivu zemlju i pašnjake, veroispovest, školovanje dece na maternjem jeziku, čak i pravo na pečenje rakije, slobodan odlazak u lov i ribolov, ali su sve to izgubili nakon što je vojna granica ukinuta.
Od 1872. Idvor je priključen Ugarskoj, Torontalskoj županiji čije je sedište bilo u Velikom Bečkereku, današnjem Zrenjaninu.
Početkom 20. veka imao je preko 400 domaćinstava, i oko 2.200 žitelja. Iako je ostao malo selo, danas je poznat u celom svetu jer je u njemu 1854. rođen Mihajlo Pupin, naučnik svetskog glasa.
Okolina Idvora je danas omiljeno izletište meštana, ali i kampera i strasnih pecaroša iz cele Srbije, jer je Tamiš bogat šaranom, somom, belom ribom, štukom i smuđem, koji se onima bez pecaroških štapova mogu pripremiti i na nekom od poznatih restorana-salaša.
