Gradić nazvan po travi

U srednjem veku današnji istok Republike Srpske nalazio se u sastavu župe Birač koja se još od početka 13. veka bila posed vlastelinskih porodica Pavlovića, Diničića, Zlatonosovića i Orlovića. Oni su u blizini današnjeg mesta Vlasenica imali zamkove i utvrđenja. Vlasenica se kao naselje javlja u vreme pada Bosne i Hercegovine pod Osmanlijsko carstvo od 1463. godine, ali pod imenom Birač, i to ime će se zadržati do kraja 18. veka.

Vlasenica (BiH) je dobila ime po travi vlasulji koje ima u izobilju

 

Današnje ime dobilo je prema travi vlasulji koje ima u izobilju. Jedan od najstarijih delova Vlasenice je Kruševik, a najstarija srpska groblja se nalaze na Lijepoj ravni, Cvijetnju i Zagrađu.

Srbi su u doba turske uprave uspeli da se izbore za crkvenu opštinu, a 1882. godine, kada su došli Austrijanci, i za prvu osnovnu školu u ovom kraju.

Vlasenica je oduvek bila važna raskrsnica. U 17. veku postala je središte kadiluka, sreza a od 1842. godine bila je uključena u redovan telegrafsko-telefonski i poštanski saobraćaj.

U doba Austrougara postala je redovna stanica na putu Sarajevo-Zvornik. U to doba su u gradu postavljene javne česme, izgrađen rezervoar za vodu i cevovod od trešnjevog drveta, koji je zamenjen tek 1953. godine. Austrougarska vlast je 1905. donela zakon o crkvenoj i školskoj autonomiji, kojim su građani dobili pravo na upotrebu ćiriličnog pisma i prava na otvaranje škola. Grad je 1912. godine imao oko 2.000 stanovnika.

U Prvom svetskom ratu mnogo Srba iz Vlasenice priključio se srpskoj vojsci, a jedna četa je učestvovala i u pobedonosnom proboju Solunskog fronta i završnim operacijama pri oslobođenju zemlje 1918. godine, o čemu svedoče brojni spomenici u i oko Vlasenice.