Dobio pozorište još za života
Sa putujućom trupom tada čuvenog glumca Bogoboja Rucovića, u Šapcu se 1906. pojavio i jedan mladi Nišlija, čije će se ime kasnije sa divljenjem izgovarati među ljubiteljima pozorišne umetnosti. Bio je to Dobrica Milutinović, srpski romantičarski glumac izuzetnog glasa i retko snažnog temperamenta.
U Šabac je stigao iz Beograda, gde je već u 18. godini zaigrao na sceni Narodnog pozorišta, pošto je njegov raskošni talenat za scenu primetio sam upravnik, slavni komediograf Branislav Nušić.
Dobrica je vrlo brzo postao prvak Drame nacionalnog teatra, i to prestižno mesto je držao više od pola veka.
Publika ga je volela u nizu uloga iz klasičnog scenskog repertoara - glumio je Romea, Don Karlosa, Otela, Urijela - a u rodoljubivom zanosu ustajala na noge kada bi gromkim glasom tumačio narodne heroje i likove iz poznatih domaćih komada, a najviše Hajduk Veljka, Maksima Crnojevića, Cara Dušana, Mitketa iz "Koštane".
Dobričin prsten
|
Bio je jedan od onih glumaca koji su tekst izgovarali sa velikim patosom, što je tada bilo u pozorišnoj modi, pa mu je i glas koji ga je proslavio trajno zabeležen na gramofonskoj ploči.
U prvom srpskom filmu "Karađorđe" 1911. Dobrica Milutinović je tumačio ustanika Janka Katića, a u ulozi deda Vuka pojavio se i u doba nove, poratne vlasti, 1947. u filmu "Živeće ovaj narod".
Ipak, najveće priznanje dobio je za 25. godišnjicu rada i to u Šapcu. Na poziv svoje verne publike, gostovao je u ovom gradu, tada već kao proslavljeni umetnik. U čast slavljenika je na predlog Milovanovića, profesora šabačke gimnazije, tada osnovan gradski Pozorišni odsek, koji je uzeo ime velikog glumca.
