Kuće sobrašice
Odabir materijala za gradnju kuća u Srbiji zavisio je od podneblja, a veština graditelja ogledala se u njegovoj sposobnosti da oblik tradicionalne srpske kuće, poznate i kao dinarska, prilagodi terenu na kojem se građevina podiže. Građa se uvek birala iz neposrednog prirodnog okruženja.
* Ako je dinarska kuća građena na strmom terenu, morala je da ima temelje od kamena. Zidovi su bili od brvana, krov od drvenih greda i daščica, koje se nazivaju šindra. I središnja prostorija je pratila nagib terena. U krajevima gde je teren ravan, kuća je sastavljena od drvenih greda, između kojih je prostor ispunjen drvenim daščicama ili prućem i povezan malterom od blata.
* Od polovine 20. veka nastalo je novo srpsko selo kojem je, nažalost, nedostajalo smisla za funkcionalnost i pravu lepotu. U doba ekonomskog buma sedamdesetih godina prošlog veka sve više se gubila iskonska veza sa zavičajem, ali se, na sreću, danas vraća nastojanje da se oživi stara dobra i funkcionalna srpska kuća. Sve je više ljudi koji žele da postojeće stare kuće obnove, kao vezu sa tradicijom, a javljaju se i novi graditeljski oblici koji su nadahnuti narodnom arhitekturom.
* Lep primer narodnog graditeljstva u Srbiji predstavljaju male drvene kućice, sobrašice, koje su obično podizane u porti crkve. One su služile za obedovanje, okupljanje porodice, rođaka i njihovih prijatelja, naročito prilikom crkvenih praznika. Naziv sobrašice potiče od slovenske reči sobranje, što znači sakupljanje, zborovanje. U nekim krajevima Srbije zvali su ih i sovrašice, sofre, šatre.
