I to je (bio) Balkan: Škola u Peći
Arhiepiskop Danilo Drugi je iz Vizantije doveo učene kaluđere da bi u Peći stvorili školu. Iz nje su kasnije izašli mnogi znameniti ljudi, čime je Danilo olakšao širenje srpske vlasti na vizantijske zemlje. Napisao je kapitalno delo "Žitije kraljeva i arhiepiskopa srpskih", kako bi putem učenjaka i istorijske zaostavštine, a ne kao do tada, oduševljenih monaha i predanja, veličao Nemanjiće, a sa njima i jedinstvo države i crkve.
Ovo delo je postalo biser srednjovekovne književnosti, a uz to i nezamenljivo svedočanstvo o usponu srpske države, jer je poteklo iz pera pouzdanog i izuzetno obrazovanog i obaveštenog svedoka.
Arhiepiskop Danilo Drugi je bio i veliki graditelj. Okupio je najbolje zidare i umetnike kako bi podigao manastir Dečani. Obnovio je Žiču, a u Peći je podigao crkvu Svetog Nikole i zadužbinu u kojoj je i sahranjen, hram Bogorodice Putevoditeljnice. Sam je osmislio, sagradio i oslikao ispred pećkih crkava prelepu pripratu, kao i pirg, kulu sa crkvicom Svetog Danila.
Humskom zemljom u današnjoj Hercegovini je ranije vladao knez Rastko Nemanjić, potonji Sveti Sava. Danilo je kao verski poglavar i Huma odlučio da obnovi siromašnu episkopiju, ali je povremeno živeo kao plemić, u utvrđenom gradu Magliču nad Ibrom.
Sagradio je sebi i dvor u Jelašci. Pun novih planova za budućnost, ali već načet starošću, Danilo Drugi "usnu s mirom i ka Gospodu otide" 1337. godine. Iste godine se srpskom vladaru Stefanu Dušanu posle godina iščekivanja najzad rodio muški naslednik, Uroš. Činilo se da je sjajna budućnost srpske države osigurana.
